ติด tag กระเป๋าจากพี่รี่อยู่ค่ะ ฮ่าๆ ดังนั้น วันนี้เรามาเวิ่นเว้อไร้สาระกันสักวันนะ

ก่อนอื่น บอกได้เลยว่า ปุ้มเป็นคนโรคจิตที่คลั่งไคล้กระเป๋ามากๆ .. บ้านที่เมืองไทยตอนนี้ กระเป๋าปุ้มคนเดียวกินพื้นที่ไปแล้วประมาณ 3 ตู้ ฮ่าๆ .. ที่นี่อีกประมาณตู้นึง >.<

แต่กระเป๋าที่นี่ก็มีอยากได้เยอะแยะนะ บางทีซื้อมายังไม่ได้แกะใช้ก็มี คือ จะใช้อยู่ไม่กี่ใบ เพราะไม่ได้ไปไหน แล้วชีวิตที่นี่ ก็ลุยซะเหลือเกินล่ะ … จะใช้กระเป๋าหรูหรา สวยงาม มันก็กระไรอยู่ใช่ป่ะ

อันนี้ คือ เสี้ยวหนึ่ง ​.. แค่ที่ใช้บ่อยๆ ในช่วงหลังๆ ไม่มีเป้ยักษ์ที่ใส่หนังสือไปเรียนแล้ว ฮ่าๆ

ช่วงนี้ .. ใบสีน้ำเงินจะใช้บ่อยสุดค่ะ GAP ได้มาในราคา $10 เท่านั้น แต่มันจุแบบเยอะม๊ากกก ทนมากกก ด้วยเหอะ เลิฟเลย .. ว่าจะกลับไปซื้อฝากคนที่บ้านอีก แต่มันก็ไม่มีแล้วหง่ะ

ส่วนของข้างในก็แล้วแต่อารมณ์และสถานการณ์ ..​ จริงๆ อยู่เมืองไทยจะแบกของเยอะกว่านี้ อย่างน้อยก็มีหนังสือนิยายสักเล่มล่ะนะ  .. แต่ก็ไม่เชิงจะเยอะกว่าแฮะ เพราะอยู่บ้านเราของบางอย่างมันก็ไม่มี  แต่ก็เป็นบ้าหอบฟางเหมือนเดิม ฮ่าๆ

ของหลักๆ ที่แบกอยู่ทุกวันนี้ ::

organizer ที่จดมันทุกอย่างที่ต้องพบเจอบนโลกใบนี้ สอยมาจาก Starbucks มีให้เขียนตั้งแต่กันยา 52 ถึง ธันวา 53

ปากกา Kero ที่บังเอิญไปหาเจอที่ Sanrio Shop แถว Portland ราคาถูกกว่าบ้านเราอีกนะเนี่ย แล้ว

ถุงดินสอ ที่ข้างในมีสมบัติล้านแปดอย่าง คือ กระเป๋าตังค์หายยังไม่เศร้าเท่าถุงนี้หายอ่ะ

กระเป๋าตังค์ .. อ้วนตุงมาก แต่แทบไม่มีเงินสดเลย ฮ่าๆ ทั้งที่อยู่บ้านเรานะ ถ้าไม่มีเงินสดติดกระเป๋านะ ปุ้มจะจิตตกไปเลยอ่ะ แต่อยู่ที่นี่แบบ ..​ชิว อะไรก็รูดปื๊ดๆ เลยมีแต่บัตรกับสลิปทั้งนั้น

โทรศัพท์มือถือ .. ที่ไม่ค่อยได้หยิบมาใช้โทรเท่าไหร่ เพราะไม่รู้จะโทรหาใคร และก็ไม่มีใครโทรมา (ถ้าไม่มีเรื่องให้ช่วย T_T) เป็นโนเกียฝาพับ รุ่นอะไรยังจำไม่ได้เลย ฮ่าๆ

กุญแจบ้าน กุญแจรถ .. มีแค่ไม่กี่ดอก

ยาทาแก้ปวดเมื่อย .. เหมือนคนแก่เลยอ่ะ

เจลล้างมือ .. อันนี้มีน้องเค้าให้มา ขวดเล็กดี ปกติไม่พกค่ะ ฮ่ะๆ

ถุงมือ .. อันนี้ติดไว้ เพราะอากาศที่นี่มันเดาใจลำบาก จนน่าสงสารคนพยากรณ์อากาศอย่างแรง

แก้วกาแฟ .. ขาดไม่ได้ ขาดใจ แถมได้ส่วนลดอีก 10c จาก Starbucks ฮ่าๆ

กระติกน้ำ .. อันนี้ก็เหมือนกัน อยู่นี่ ต้องแบก ต้องมี ต้องกิน ไม่งั้นแห้งอ่ะ

กล่องข้าว .. ไม่มีกล่องมาโชว์ ฮ่าๆ เอาแต่ถุงดูไปก่อนนะ

นอกนั้น บางวันก็จะมีกล้อง มี talking dict บางทีก็จะมียาแก้แพ้ ยาแก้ปวดท้องเมนส์ มีร่ม .. แล้วแต่อารมณ์ว่า อยากเอาไปรึป่าวค่ะ

ส่วนอันนี้เปิดให้ดูว่า ข้างในถุงดินสอมีอะไร ฮ่าๆ .. ปุ้มเป็นคนชอบเก็บเครื่องเขียนมาก พวกปากกา สมุด เต็มบ้าน .. ชอบบรรดาปากกาสีๆ เพราะเวลาอ่านหนังสือแล้วขีดหลายๆ สี สำหรับปุ้มมันช่วยจำนะ เพราะปุ้มจะมีโค้ดของตัวเองว่า สีนี้ คืออะไร สำคัญแค่ไหนอ่ะ .. ประหนึ่งเหมือนโฆษณา stabilo ฮ่าๆ

จริงๆ นี่ แค่ส่วนหนึ่งของบรรดาสีที่มี เพราะยังมี stabilo กับปากกา sharpie อีกอย่างละหนึ่งหลอดยักษ์  ฮ่าๆ .. นายเคยด่าว่า ซื้อมาทาบ้านหรอ T^T

โชคดีที่เรียนจบไปแล้ว ไม่งั้นจะเห็นบรรดาแฟ้มและหนังสือด้วย ฮ่าๆ

จบ. เรื่อง tag ค่ะ

ชีวิตช่วงนี้กึ่งๆ ไร้สาระค่ะ นอกจาก ไปทำงาน สอนน้องวาแล้วก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่ .. อ่อ มีอ่านหนังสือด้วย เปิดอ่าน online ตามเวปเนี่ยแหล่ะ รื้อฟื้นความรู้สักหน่อย

บ้าช้อปปิ้งด้วย .. เพราะจะต้องชิปของกลับตอนสิ้นเดือนกุมภา .. ของที่เยอะ มาแรงแซงโค้งมาตอนนี้ คือ “ของเล่น” .. ฮ่าๆ ของแบบวัยแรกเกิด - 3 ขวบ ด้วยนะ คือ พี่เค้าบอกว่า ยี่ห้อพวกนี้ที่นั่นถูกกว่าบ้านเรา ก็เลยซื้อเก็บไว้ เผื่อได้ใช้ในการทำงาน

จริงๆ ปุ้มไม่ค่อยอยากใช้ของพวกนี้ตอนทำงานเท่าไหร่นะ เพราะบางทีเหมือนไปกดดันคุณพ่อคุณแม่ ต้องหา ต้องมี อย่างที่คุณครูเค้าใช้ .. ซึ่งบางทีคุณพ่อคุณแม่เค้าก็อาจจะรับค่าใช้จ่ายไม่ไหว ซึ่งจริงๆ แล้วเนี่ย ไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์เหมือนกันเลย แค่รู้จักดัดแปลงนิดๆ หน่อยๆ ก็สามารถเอาของที่เรามีอยู่ในบ้านเอามาประยุกต์ใช้ได้เหมือนกัน

คิดแบบนี้ แล้วปุ้มจะแบกซื้อกลับไปทำไมเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ … แค่เผื่อไว้ก่อนค่ะ เพราะยังไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้ว่าจะได้กลับไปทำอะไรเลย :’(

เรื่องงานที่เมืองไทยกลายเป็นประเด็นให้ปุ้มคิดไปคิดมาอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็โดนเหน็บแนมเหมือนไม่ “โง่” ก็คง “บ้า” ที่ทิ้งงานดีๆ เงินดีๆ มาเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ .. ลงทุนเสียค่าเล่าเรียนไปกี่หมื่นเหรียญ แล้วกลับมาก็อาจจะทำงานหาเงินได้ไม่้ถึงครึ่งที่เคยหามาได้ด้วยซ้ำ

แต่ชีวิตคนเรามันจะมีอะไรที่สมบูรณ์แบบล่ะ?

ก็เครียดๆ ค่ะ เหมือนชีวิตไม่มีจุดยืน แต่ตอนนี้คิดไว้ว่า ถ้าทำได้ กลับไปคงเป็น Freelance ก่อน รับเป็นงาน Part-time ทั่วกรุงเทพ .. ที่ไหนต้องการเราก็ไป เพื่อเรียนรู้ระบบ แล้วก็พัฒนาทักษะที่มี เพราะถ้าห่างเด็กนานๆ มันก็ไม่คล่องมือเหมือนกัน

แล้วจะมีที่ไหนต้องการปุ้มไม๊เนี่ย?

มีพี่ที่ปุ้มเคารพมากๆ เค้าแนะนำให้ปุ้มไปสมัครเป็นอาจารย์ด้วย​.. เหออออ ตอนนี้คงไม่ไหว ความรู้เราไม่ได้แน่นปึ้กขนาดไปสอนใครจริงจังได้ .. แต่ถ้าเป็นอาจารย์พิเศษก็น่าจะยังพอไหวนะ

พี่เค้าเตือนสติปุ้มเหมือนกันว่า อย่าใจร้อน .. ยังไงก็ควรจะมาให้เห็นตัวเนื้องาน สภาพการทำงานที่แท้จริงก่อนจะตกปากรับคำใครเค้า …. มันก็จริงนะ แต่ปุ้มรู้สึกถูกกดดันจากสิ่งที่มองไม่เห็นยังไงก็ไม่รู้แฮะ

อีกแค่ 2 เดือนเอง .. ใจหายเหมือนกัน

•-คุณครู`ปากาป๋อง-•
30 ม.ค. 2010 เวลา 10:23 น.