ตอนนี้ยังคงทำงานอยู่ เสมือนปกติว่า ไม่ได้กำลังจะลาออกแต่อย่างใด เหอๆๆๆ .. ก็โอเคแหล่ะ งานหนัก เบื่องานบ้าง แต่คนในทีมก็ยังทำให้เรายิ้มได้ สนุกกับงานได้ (ยกเว้นบางคน)

นึกแล้วก็เศร้า เหลือเวลาอีกแค่ 15 วัน ปุ้มจะพ้นสภาพของการเป็นพนักงานที่นี่แล้ว T.T ยอมรับนะว่า ค่อนข้างภูมิใจกับบริษัทตัวเองอยู่มากทีเดียวแหล่ะ

พี่ ต. บอกว่า เค้าคงเหงา แถมเซ็งไปพักใหญ่ เพราะอย่างน้อย ก็คงหาคนที่รู้ใจเค้าอย่างปุ้มยาก เหอะๆๆ ประมาณว่า ที่เนี่ย ทุกวันนี้ชอบพูดกันไม่รู้เรื่อง คุยคนละเรื่องเดียวกัน พอคนนึงพูด ปุ้มต้องมานั่งแปลความให้ตลอด 555+ พี่เค้าเลยเริ่มหวั่นใจกันว่า ต่อไปนี้เค้าจะคุยกันรู้เรื่องไม๊เนี่ย

โดนทาบทามว่า ให้แวะเข้ามาบ้าง เดี๋ยวเค้าจ่ายค่าจ้างรายวันให้ ... 555 เอาๆๆ แต่ตอนเช้าปุ้มต้องไปเป็นอาสาสมัครที่ราชานุกูลล่ะ

ศุกร์นี้ พี่ ต. พาทีมไปตะลุยมาเก๊า - ฮ่องกง เป็นการเลี้ยงส่งปุ้มด้วย เยสๆๆๆๆๆๆๆ

ชีวิตตอนนี้ก็เริ่มนับถอยหลังเพื่อเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ (ในขณะที่แบมเริ่มนับถอยหลังกลับมา อิอิ) .. ตื่นเต้น แต่เหนื่อยและขี้เกียจเกินจะเห่อหง่ะ

คุยกับนายเรื่องอนาคตมากขึ้น .. ยอมรับว่า บางอารมณ์ก็หวั่นใจกับสิ่งที่มันจะเกิดเหมือนกัน แต่ก็เหอะ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป ห้ามไม่ได้อยู่แล้วนิ

ไม่มีเวลาให้ตัวเองเลย .. ให้ตายสิ

•-ปากาป๋อง`หวั่นไหว-•
16 ก.ค. 2551 เวลา 21:25 น.